ဒီအခ်ိန္ေရာက္ရင္ ကၽြန္မသူ႕ကို သတိရသည္။ အၿပင္မွာ မိုးေတြသည္းသည္းမည္းမည္း ရြာေနတာ။ လမ္းေပၚမွာ လူေတြရွင္းလင္းေနတာပဲ။ သူသာ ကၽြန္မနားမွာ ရွိေနဦးမယ္ဆို ဒီလို အခ်ိန္ အိမ္မွာကပ္ၿပီး ဂိမ္းေဆာ့ေနမလား၊ မုန္႕ဆိုင္တဆိုင္ဆိုင္ ေရာက္ေနမလား၊ အိမ္မွာ ေကာ္ဖီတခြက္ဆီနဲ႕ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ေနလား။
မၿဖစ္ႏုိင္ေတာ့ေပမယ့္ ကၽြန္မသူ႕ကို ေတြ႕ခ်င္တယ္။ သူကၽြန္မကုိ ေၿပာဖူးတယ္။ နင့္ကို ခ်စ္တယ္တဲ့။ ကၽြန္မ မခ်စ္ဖူး။ ၿငင္းခဲ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အေနနဲ႕ပဲေနခဲ့တယ္။ ဒီလုိနဲ႕ သူ႕ေဘးမွာ ေကာင္မေလးေတြ တေယာက္ၿပီး တေယာက္ေၿပာင္းေတြ႕ခဲ့တယ္။
သူ႕ဟာသူ ဘယ္လုိေနေနေပါ့ေလ။ ကၽြန္မတို႕က သူငယ္ခ်င္းေတြပဲ။ ကၽြန္မက အရင္လုိပဲ သူ႕အတြက္ဆို ပထမၿဖစ္ေနတုန္းပဲ။ ဘယ္အခ်ိန္ ဘာပဲ လုိလုိ ကၽြန္မဘက္မွာ သူတေယာက္လံုးရွိေနတယ္ေလ။
ဒီေန႕လုိပဲ အဲ့ဒီ့ေန႕က မိုးေတြရြာေနတယ္။ ကၽြန္မကို သူ ႏိုင္ငံၿခားသြားေတာ့မယ္ေၿပာတာ။ ကၽြန္မ သူနဲ႕ မခြဲႏိုင္ဖူး။ တကယ့္ တကယ္ခြဲရမယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္လုိမွ လက္မခံႏိုင္ဖူးၿဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္ၿပီး... ဘာမွန္းမသိတဲ့ ခံစားခ်က္တခု..
သူထြက္သြားၿပီး မၾကာခင္ ကၽြန္မလည္း စာသင္ဖို႕ ထြက္ၿဖစ္တယ္။ ႏိုင္ငံမတူေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ ဘာမွ မထူးပါဖူး။ သူနဲ႕ မေတြ႕ရတာက မေတြ႕ရတာပဲ။ ကၽြန္မတုိ႕ ေန႕တုိင္းဖုန္းေၿပာတယ္။ ကၽြန္မ စိတ္ညစ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြဆို အနားမွာ မေနေပးႏိုင္ေပမယ့္ ဖုန္းဟုိဘက္ၿခမ္းကေန ကၽြန္မရဲ႕ တုိင္ပင္ေဖာ္ သူပါ။
သူရန္ကုန္ခဏၿပန္မယ္ ေၿပာတယ္။ ၿပန္လာမယ္တဲ့။ ရန္ကုန္က အၿပန္ ကၽြန္မဆီ ဝင္လည္ၿပီးမွ သူၿပန္မယ္တဲ့ေလ။ ကၽြန္မ တကယ္မသိခဲ့ပါဖူး။ သူ႕ခဏက ဒီေလာက္ၾကာမယ့္ ခဏမွန္း။ သူရန္ကုန္မွာ ကားတုိက္ခံရၿပီး ဆံုးသြားတယ္ေလ။
သူနဲ႕ တူတူ ကၽြန္မလုပ္ခ်င္တာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေသးတယ္။ သူနဲ႕ မိုးရြာထဲလမ္းေလွ်ာက္ခ်င္တယ္။ သူနဲ႕ တူတူ ၾကယ္ေတြလည္း ၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္။ သူနဲ႕ ဂိမ္းၿပိဳင္ေဆာ့ခ်င္တယ္။ ထမင္းလည္း ခ်က္ေကၽြးခ်င္တယ္။ ကၽြန္မခ်က္တဲ့ လံုးဝစားမေကာင္းတဲ့ ထမင္းဟင္းေတြကို သူစားတာ ၿမင္ခ်င္ေသးတယ္။ ေနာက္ၿပီး... ကၽြန္မသူ႕ကို ခ်စ္တယ္ေလ။ သူ႕ကို ေၿပာၿပခ်င္တယ္။ သူ႕ကို ခ်စ္ေနတယ္လုိ႕။ သူမသိေသးဖူး။
သူၿပန္မလာႏိုင္ေတာ့ဖူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြႏ္မစိတ္ေတြက အခုထိ သူသာၿပန္လာရင္လုိ႕ ေတြးေနမိတုန္းပဲ။
No comments:
Post a Comment